Δεν μιλάμε
κι αλλού κοιτάμε,
δεν συναντάμε ξανά τα αισθήματα μας˙
δεν μιλάμε
και προσπερνάμε έτσι απλά όνειρα μας τρελά.

Δεν σου μιλάω,
μ’έκανες να σου θυμώσω,
που με προδίδεις στεγνά,
μ’έκανες τόσα να νιώσω
και μ’αναγκάζεις μετά,
μέσα μου βίαια να σε σκοτώσω,
μα εσύ γεννιέσαι ξανά.

Ν’αγαπάω σαν κι εσένα
τον θεό παρακαλώ,
τους ανθρώπους ν’ανταλλάσσω,
να μπορώ κι εγώ εν ψυχρώ˙
παραμύθιασμα και ψέμα
σ’ό,τι αγγίζω κι ό,τι ζω,
να με κάνει σαν κι εσένα
τον θεό παρακαλώ,
να μην νιώθω βαθιά
τίποτα για κανέναν,
να μην νιώθω κι εγώ,
να γίνω σαν κι εσένα.

Δεν μιλάμε,
κομμάτια σπάμε
και δεν ρωτάμε εμείς πια, ούτε καν τι κάνεις,
νέα μαθαίνω
κι απλά σωπαίνω,
δεν ανασαίνω, μη δω ότι χώρια σου ζω.

β' εκτέλεση: Γιώργος Σαμπάνης

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:
Έλενα Παπαρίζου
-
ΜΟΥΣΙΚΗ:
Γιώργος Σαμπάνης